Monday, October 29, 2018

தமிழ் திரைப்படங்களுக்கும் ஓர் ஆவணக்காப்பகம் வேண்டும்!



தமிழ்த் திரைப்படங்களுக்கென ஓர் ஆவணக்காப்பகம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை நீண்ட காலமாக முன்வைக்கப்பட்டு வருகிறது. திரைத்துறையினரில் மிகச்சிலர், திரைப்படச் செயற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் ஆய்வாளர்கள் என சிறிய குழுவினரால் எழுப்பப்படும் இக்கூக்குரல் பரவலாக எதிரொலிக்கவில்லை. இயக்குநர் பாலு மகேந்திரா தான் இயக்கிய திரைப்படங்களிலேயே வீடு, சந்தியாராகம் ஆகிய இரண்டு படங்களில்தான் ஓர் படைப்பாளியாக நிறைவை அடைந்திருந்தார். ஆனால் அவ்விரு படங்களின் படச்சுருள்களை நீண்ட நாட்கள் கழித்து எடுத்துப் பார்க்கையில், அவை சருகுகளைப் போல் உதிர்ந்து கிடந்ததைக் கண்டு பெருந்துயருக்கு ஆளானதைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். அதன் வெளிப்பாடாக ஆவணக்காப்பகத்துக்கான கோரிக்கையை அவர் தன் வாழ்நாளின் இறுதி வரையிலும் முன் வைத்துக் கொண்டே இருந்தார்.

ஃபிலிம் நெகடிவ் மேற்கத்திய நாடுகளில்தான் தயாரிக்கப்பட்டன. அங்குள்ள குளிர்ந்த தட்ப வெப்பநிலை மற்றும் காற்றின் ஈரப்பதத்துக்கு ஏற்றாற்போல அவை வடிவமைக்கப்பட்டன. எனவே இந்தியா போன்ற வெப்ப மண்டல நாடுகளுக்கு அவை ஏற்புடையதாக இல்லை. காற்றின் ஈரப்பதம் 10 சதவிகிதத்துக்கும் அதிகமாகும்போது ஃபிலிமால் அதை கிரகித்துக் கொள்ள முடியாது. வெப்பம் மற்றும் காற்றின் ஈரப்பதம் அதிகரிப்பதன் காரணமாக ஃபிலிம் நெகட்டிவின் மூலப் பொருட்களான சில்வர் நைட்ரேட்டும், அமோனியமும் வேதி வினைபுரிந்து ஃபிலிமை சீர்குலைத்து விடும். படச்சுருளை கிடப்பில் போட்டு வைக்காமல் ஆறு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை அதனை பராமரிப்புக்கு உட்படுத்திக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். இது குறித்த தெளிவின்மையால் நாம் பல நூறு திரைப்படங்களை இழந்திருக்கிறோம்.  

1916ம் ஆண்டு வெளிவந்த தென்னிந்தியாவின் முதல் மௌனப்படமான ‘கீசகவதம்’, 1931ம் ஆண்டு வெளிவந்த தமிழ்-தெலுங்கு மொழிகளின் முதல் பேசும்படமான காளிதாஸ் போன்ற வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த திரைப்படங்களின் பிரதி கிடைக்கப்பெறவில்லை. அப்படியாக 1931 – 1950 வரையிலும் வெளிவந்த பல தமிழ்த் திரைப்படங்களின் பிரதிகள் ஒன்று கூட இல்லாமல் அழிந்து போய் விட்டன என்று சொன்னார் திரைப்படச் செயற்பாட்டாளர் நிழல் திருநாவுக்கரசு. தமிழ்நாட்டில் திரைப்படச் சேகாரம் தொலைக்காட்சி சேனல்கள் மூலம்தான் நடத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அவர்கள் உரிமம் வாங்கி வைத்திருக்கிற படங்களை ஃபிலிமிலிருந்து டிஜிட்டலுக்கு மாற்றி ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மலேசியாவில் உள்ள கொலம்பியா பிக்சர்ஸ் எனும் திரைப்பட விநியோக நிறுவனம் தான் விநியோகித்த படங்களின் பிரதிகளை பாதுகாத்து வைத்திருந்தது. இன்றைக்கு நாம் காண்கிற கருப்பு-வெள்ளைத் திரைப்படங்கள் பெரும்பாலானவை அந்நிறுவனத்தின் மூலம் நமக்குக் கிடைத்தவைதான். 1935ம் ஆண்டு வெளிவந்த ‘பட்டினத்தார்’ திரைப்படத்தின் பிரதி அந்நிறுவனத்திடமிருந்துதான் கிடைத்தது என்பதை குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. 1950ம் ஆண்டு வரையிலும் குளிரூட்டப்பட்ட லேப் வசதி நம்மிடம் இல்லை. அதன் பிறகு கூட ஏ.வி.எம் மற்றும் பிரசாத் போன்ற பெரிய திரைப்பட நிறுவனங்களால் அப்படியான லேப் அமைத்து தங்களது படங்களைப் பாதுகாக்க முடிந்தது. சிறிய நிறுவனங்களால் சாத்தியமில்லாமற்போனது என்பதை விட அதற்கான தேவையை யாரும் உணரவில்லை என்பதே இந்த அழிவுக்கு முக்கியக் காரணம். பெரிய நிறுவனங்கள் தயாரித்த திரைப்படங்கள் மற்றும் தொலைக்காட்சி நிறுவனங்கள் உரிமம் பெற்று வைத்திருந்த திரைப்படங்களே இன்றைக்கு டிஜிட்டலாக மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் டிஜிட்டலாக மாற்றப்படாது 3 ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான திரைப்படங்கள் அழியும் தருவாயில் இருக்கின்றன என்று மேலும் பல தகவல்களைத் தெரிவித்தார் திருநாவுக்கரசு.

சில மாதங்களுக்கு முன் புனே திரைப்பட ஆவணக்காப்பகத்துக்குச் சென்றிருந்தேன். அதுதான் இந்தியாவில் திரைப்பட ஆவணக்காப்பகத்துக்கான ஆகச்சிறந்த முன்மாதிரி. இந்தியாவின் பல்வேறு மொழித் திரைப்படங்களுடன் உலகத் திரைப்படங்களும் அங்கு பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன. திரைப்பட ஆய்வாளர்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் யாராக இருந்தாலும் குறிப்பிட்ட தொகையைக் கட்டணமாக செலுத்தி அங்குள்ள திரைப்படங்களைப் பார்க்க முடியும். அதன் நூலகத்தில் ஆங்கிலம், இந்தி மற்றும் பிராந்திய மொழிகளில் எழுதப்பட்ட திரைப்படம் குறித்தான ஆய்வு, விமர்சனம் மற்றும் திரைக்கதை நூல்களும், திரை இதழ்களும் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சத்யஜித்ரே, ரித்விக் கட்டாக், ஷாம் பெனகல், சாந்தாராம் போன்ற இந்திய திரைச்சிற்பிகளின் திரைப்படங்கள் குறித்த முக்கியக் கட்டுரைத் தொகுப்புகள், இந்தியத் திரைப்படங்களைப் பற்றிய தகவல் திரட்டு என அங்குள்ள சேகரிப்புகள் விழிவிரியச் செய்தன. இந்தியத் திரைப்படங்கள் குறித்த ஆய்வை மேற்கொள்ளும் ஓர் ஆராய்ச்சியாளருக்குத் தேவையான தரவுகளைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது புனே திரைப்பட ஆவணக்காப்பகம்.

அங்குள்ள திரைப்படங்கள்தான் புனே திரைப்படக்கல்லூரி மாணவர்களுக்குத் திரையிடப்படுகின்றன. திரைப்படக் கல்லூரி மாணவர் நாச்சிமுத்துவின் அறிமுகம் அங்கு எனக்குக் கிடைத்தது. அவருடன் சேர்ந்து திரைப்படக் கல்லூரியில் உள்ள திரையரங்கில் ரஷ்யத் திரைப்பட இயக்குநர் ஆந்த்ரே தார்க்கோவ்ஸ்கியின் ‘ஆந்த்ரே ரூப்ளேவ்’ திரைப்படம் பார்த்தேன். உலகத் திரை ஆர்வலர்கள் மற்றும் விமர்சகர்களால் கொண்டாடப்பட்ட திரைப்படைப்பு அது. படச்சுருளைக் கொண்டு ப்ரொஜெக்ட் செய்யப்பட்டது. அத்திரை அனுபவத்தை என்னால் இந்தியாவில் வேறெங்கும் பெற்றிருக்க முடியுமா எனத் தெரியவில்லை. புனே திரைப்பட ஆவணக்காப்பக்கத்தில் சேகரித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் திரைப்படங்கள் அனைத்தும் முறையான பராமரிப்புக்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன. திரைப்படங்கள் பாதுகாக்கப்படுவதற்கான தேவையை உணர்ந்து இப்பணிகள் மேற்கோள்ளப்படுகின்றன என்றார் நாச்சிமுத்து. உடனே எனக்கு ‘திருநின்றவூர் சந்தானகிருஷ்ணன்’ நினைவுக்கு வந்தார்.

அரசு அமைச்சகத்தால் கோடிகளில் நிதி ஒதுக்கி அமைக்கப்பட வேண்டிய ஆவணக்காப்பகத்தை தனியொரு மனிதராக உருவாக்கியிருக்கிறார் திருநின்றவூர் சந்தானகிருஷ்ணன். இசையின் மீது கொண்டிருந்த ஈர்ப்பால் தனது பள்ளிக்காலத்தில் கிராமஃபோன் ரிக்கார்டுகளை வாங்கியதில் தொடங்கியது அவரது சேகரிப்பு. காலப்போக்கில் கிராமபோன், லாங்ப்ளே, எக்ஸ்டண்டட் ப்ளே ரிக்கார்டுகளோடு திரைப்பட சுவரொட்டிகள், மௌனப்படங்கள் உள்ளிட்ட ஆரம்ப கால திரைப்படக் காட்சிகளின் புகைப்படங்கள், பாட்டு புத்தகங்கள், பேசும்படம், பொம்மை போன்ற திரை இதழ்கள் என அவர் சேகரித்து வைத்திருப்பனவற்றின் எண்ணிக்கை பல ஆயிரங்கள். தனது இல்லத்தில் இச்சேகரிப்புகளுக்கென ஒரு தளத்தையே ஒதுக்கி பாதுகாத்து வருகிறார். தமிழ்த் திரையுலகம் என்றைக்கும் நன்றியுடன் நினைவு கூறப்பட வேண்டியவர்களில் இவரும் ஒருவராய் இருப்பார்.

ஓர் தனிமனித செயல்பாடே இவ்வளவு வீரியத்துடன் இருக்கையில் அரசு இதனைக் கையில் எடுக்காதிருப்பது குறித்தான கேள்வி இயல்பாகவே எழுகிறது. ஜெயலலிதா ஆட்சிக்காலத்தில் ஆவணக்காப்பகம் அமைப்பதற்கான வரைவு அனுப்பப்பட்டு அதைச் செயல்படுத்த இருப்பதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் அதற்கான எந்த நகர்வும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இந்தியாவில் புனே, திருவனந்தபுரம், பெங்களூர், கொல்கத்தா ஆகிய நகரங்களில் ஆவணக்காப்பகங்கள் இயங்கி வருகின்றன. மாநில அரசின் முன்னெடுப்புக்குப் பின்னரே மத்திய அரசின் ஆவணக்காப்பக அமைச்சகம் அதற்குப் பொறுப்பெடுத்துக் கொள்ளும்.

தமிழ்நாட்டில் திரைப்பட ஆவணக்காப்பகம் அமைப்பதற்கான நடவடிக்கையை தமிழக அரசு மேற்கொள்ள வேண்டும். தனியார் நிறுவனங்களின் வசம் இருக்கும் படங்களைப் பெற்று அதனை டிஜிட்டலாக மாற்ற வேண்டியது முக்கியப் பணி. இதன் மூலம் எஞ்சியிருக்கும் திரைப்படங்களையாவது தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியும். நல்ல விலை கொடுக்க முன் வந்தால் கிடைக்கப் பெறாத அரிய திரைப்படங்களின் பிரதிகள் கூட கிடைக்கப் பெறலாம். சேகரிக்கப்படும் திரைப்படங்கள் பொதுமக்கள் பயன்படுத்தும் விதமாக அமைக்கப் பெறுவது அவசியம். புனே திரைப்பட ஆவணக்காப்பகத்துக்காக ஆரம்ப காலத் திரைப்படங்களைத் தேடித்தேடிச் சேகரித்த பி.கே.நாயரை முன்னுதராணமாகக் கொண்டு பழைய தமிழ்ப்படங்களைச் சேகரித்துத் தர தன்னார்வலர்கள் முன் வர வேண்டும்.  

 இறுதியாக, ஏன் திரைப்படங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்? என்றால் நமது கலை வடிவங்களிலேயே காலகட்டத்தைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்திருக்கும் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த கலைவடிவம் சினிமாதான். 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த சென்னைக்கும் தற்போதைய சென்னைக்குமான வேறுபாட்டை காட்சிப்பூர்வமாக உணர வேண்டுமெனில் திரைப்படங்களே அதற்கான ஆதாரம். 80களில் வெளியான திரைப்படங்களில் காட்டப்பட்ட சில ஏரி, குளங்கள் இன்று ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளதற்கு திரைப்படங்களே சாட்சியாக விளங்குகின்றன. திரைப்படத்தை வணிகநோக்கில் அணுகாமல் அதை காலகட்டத்தின் ஆவணம் என்பதை உணர்தலே இன்றைய தேவை.

-    கி.ச.திலீபன், நன்றி: தமிழ் இந்து திசை/ செப்-2018   

No comments:

Post a Comment