Saturday, October 31, 2015

சோதனைக்கூடாமாகும் ஏழைகளின் உடல் - மனிதத்தன்மையற்ற மருந்துப் பரிசோதனை


உலகிலேயே பட்டினிச்சாவுக்கு உதாரணமாகக் காட்டப்படும் நாடாக இருக்கிற சோமாலியாவில் நிலையான அரசாட்சி இல்லை. கேட்பாரற்றுக் கிடக்கும் இந்நாட்டின் கடற்கரைகளில் உலகின் வல்லாதிக்க நாடுகள் தங்களது அணு உலைக்கழிவுகளைக் கொட்டி விட்டுச் செல்கின்றன. அந்தக் கழிவுகள் கடல்வளத்தையும், அம்மக்களின் வாழ்வாதாரத்தையும் சீர்குலைத்தாலும் கைகட்டி, வாய்பொத்தி அந்த அவலத்தை எண்ணி குமுறுவதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லை. இவர்களில் ஒரு சில குழுக்கள் இந்த ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக ஆயுதமேந்திப் போராடுகின்றன என்பது தனிக்கதை. கிட்டத்தட்ட இதே போன்ற நிலைமைக்கு இந்தியாவும் பல விதங்களில் ஆளாகிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் வேதனைக்குரிய உண்மை. பன்னாட்டு மருந்துக் கம்பெனிகள் தங்களது புதிய மருந்தை சோதனை செய்வதற்கு அப்பாவி ஏழைகளை எலிகளாகப் பயன்படுத்தும் போக்கு மனிதத்தன்மைக்கு எதிரானது. இருந்தும் இதற்கெதிராக அரசு எவ்வித தீவிர நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்ளவில்லை என்பதும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியது.

அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் பயன்படுத்தும் வாகனங்கள், அலைபேசிகள், வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள் என எல்லாமும் பல கட்ட சோதனைகளுக்குப் பிற்பாடே தரம் உறுதி செய்யப்பட்டு சந்தைக்கு வருகின்றன. இப்படியிருக்கையில் மனிதனின் பிணி நீக்கும் மருந்துகள் சந்தையை வந்தடைய பல கட்ட சோதனைகள் நடத்தப்பட்டே ஆக வேண்டும். எலிகள் மீது துவங்கும் இந்த சோதனை படிப்படியாக கினியாப்பன்றிகள், குரங்குகள் மீது நடத்தப்பட்டு இறுதிக்கட்டமாக மனிதர்கள் மீது சோதிக்கப்படும். மனிதர்கள் மீதான சோதனையில் எவ்வித விளைவுகளுமின்றி வெற்றிகரமாக அம்மருந்து செயலாற்றினால்தான் அது அங்கீகாரம் பெற்று சந்தைக்கு விற்பனைக்கு வரும். நாளுக்கு நாள் பெருகி வரும் நோய்களை குணப்படுத்த மருந்துகள் அத்தியாவசியத் தேவையாக இருக்கிறது. புதிய மருந்துகளைக் கண்டுபிடிக்க மனிதர்கள் மீது நடத்தப்படும் சோதனையும் தவிர்க்கவியலாததுதான். இருந்தும் அச்சோதனை எவ்விதத்தில் நடத்தப்படுகின்றன என்பதில்தான் சிக்கலே இருக்கிறது. சோதனைக்குள்ளாக்கப்படும் நபருக்கு தான் சோதனைக்குள்ளாக்கப் படுகிறோம், இதனால் இன்னென்ன விளைவுகளை சந்திக்க நேரிடலாம் என்பது தெரிந்திருக்க வேண்டும். பரிசோதனைக்காலத்தில் ஊதியமும், பரிசோதனையால் விளைவுகள் ஏற்பட்டால் இழப்பீடும் வழங்க வேண்டும். இது நியாயமான, மனித அறத்துடன் நடைபெறும் மருந்துப் பரிசோதனை. ஆனால் இங்கு நடப்பது என்ன? தான் சோதனைக்குள்ளாக்கப்படுகிறோம் என்பது கூடத் தெரியாத அப்பாவிகள் மீது மனித அறத்துக்கு எதிரான முறையில் மருந்துப் பரிசோதனை நடத்தப்படுகிறது. இச்சோதனையால் உடல்ரீதியான பாதிப்பு மற்றும் உயிரிழப்பு ஏற்பட்டாலும் கூட தொடர்புடைய மருந்துக் கம்பெனிகள் இழப்பீடு கூட வழங்குவதில்லை. சரி, மனித அறத்துக்கு எதிராக ஏன் மருத்துவப் பரிசோதனை நடத்தப்பட வேண்டும்? பன்னாட்டு மருந்துக் கம்பெனிகளின் இலாபவெறியே இதற்கு காரணம் என்கின்றனர் சமூக ஆர்வலர்கள்.

விதிமுறைகளை மீறி நடத்தப்படும் மருந்துபரிசோதனைகளுக்கு எதிராக இந்தியா முழுவதும் தீவிரமாக செயலாற்றி வருகிறது ஸ்வஸ்திகா அதிகர் மஞ்ச் எனும் மருத்துவ செயல்பாட்டு அமைப்பு. மத்தியப்பிரதேசம் மாநிலம் போபாலில் விஷவாயுவால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட மருந்துப் பரிசோதனையை வெளிக்கொணர்ந்ததும் இவ்வமைப்புதான். இதன் இணை ஒருங்கிணைப்பாளர் அமுல்யா நிதியிடம் பேசினோம்...

‘‘இந்தூர் அரசு மருத்துவமனையில் ஜான்சன் அன்ட் ஜான்சன், க்ளாக்ஸோ போன்ற பிரபல மருந்து கம்பெனிகள், அரசு மருத்துவர்கள் உதவியுடன் 2000 ஆரோக்கியமான குழந்தைகளிடம் புற்றுநோய், ஆஸ்துமா, இதய நோய், போலியோ, கருப்பைப் புற்றுநோய் போன்றவற்றுக்கான மருந்துகளைச் சோதித்துள்ளன. போபால் விஷவாயுவால் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் அவர்களுக்கே தெரியாமல் மருந்துப் பரிசோதனையை மேற்கொண்டுள்ளனர். தில்லி எய்ம்ஸ் மருத்துவமனையில் ஒரு வயது கூட நிரம்பாத 4142 குழந்தைகளிடம் உயர் ரத்த அழுத்த நோய்க்கான மருந்துகளை செலுத்தி, 42 வகையான சோதனைகளை நடத்தியதில் 49 குழந்தைகள் இறந்துள்ளனர். ஆந்திராவில் பழங்குடிக் குழந்தைகள் மீது நடத்தப்பட்ட சோதனையில் 6 குழந்தைகள் இறந்துள்ளனர். சேலத்தில் உள்ள தனியார் கண் மருத்துவமனையில் நடத்தப்பட்ட சோதனையில் ஒருவர் உயிரிழந்துள்ளார். இப்படியாக 2005ம் ஆண்டிலிருந்து 2013ம் ஆண்டு வரையிலும் இந்தியா முழுவதும் நடத்தப்பட்ட மருந்துப் பரிசோதனையில் மொத்தம் 17,778 பேர் பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர்.

இவர்களுள் 3,458 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர். ஆனால் குடும்ப நலத்துறை சார்பில் இதுவரையிலும் வெறும் 89 பேருக்கு மட்டுமே நிவாரணம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் குறித்தோ, நிவாரணம் வழங்கப்பட்டவர்கள் குறித்தோ எவ்வித தகவலும் அறிவிக்கப்படவில்லை. உணவு மற்றும் மருந்து தரக்கட்டுப்பாட்டு வாரியம்தான் இது போன்ற மருந்துப் பரிசோதனைகளுக்கான அனுமதியை வழங்குகிறது. 2014ம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 10ம் தேதி 76 மருந்துகளின் பரிசோதனைக்கான அனுமதி வழங்கப்பட்டது. அனுமதி வழங்கிய நாளின் போது புதிதாக 43 மருந்துகளுக்கான முன்மொழிவுகளை மருந்து நிறுவனங்கள் கொடுத்தன. கண்ணை மூடிக்கொண்டு எவ்விதக் கேள்வியுமின்றி அவற்றுக்கும் அன்றைக்கே அனுமதி கொடுத்துள்ளது. இதிலிருந்தே தெரிகிறதல்லவா அரசு யாருக்குச் சாதகமாக இயங்குகிறதென்று?

விதிமுறைகளை மீறி நடத்தப்படும் இது போன்ற மருந்து பரிசோதனைகளுக்கெதிராக தீவிரமாகப் பணியாற்றி வருகிறோம். மருத்துவர்கள் என்ன செய்தாலும் நன்மைக்கே என்கிற குருட்டுத் தனமான நம்பிக்கையைத் தகர்த்து, நம் மீது நடத்தப்படும் செயல்பாடுகள் என்னவென்பதை கேட்டுத் தெரிந்து கொள்கிற உரிமையை நிலை நாட்ட வேண்டும். மக்களிடையே பரவலான விழிப்புணர்வைக் கொண்டு வரும் நிலையில் இதற்கெதிரான குரல்கள் எழும். அச்சூழலில்தான் இதனை முடிவுக்குள் இட்டுச்செல்ல முடியும்’’ என்கிறார்.

மருந்துப் பரிசோதனைக்குப் பின் இருக்கும் அரசியல் பற்றிப் பேசுகிறார் மருத்துவரும், மருத்துவ உரிமைகள் தொடர்பான செயல்பாட்டாளருமான ராக்கால்

‘‘மனிதர்கள் மீதான மனிதாபிமானமற்ற மருந்து பரிசோதனை பல ஆண்டு காலமாகவே நடந்து வருகிறது. 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அமெரிக்காவில் கருப்பின கைதிகள் மீது சில சோதனைகள் நடத்தப்பட்டன. Syphilis என்னும் பால்வினை நோயால் பாதிக்கப்பட்ட கைதிகளிடமிருந்து நோயின் தன்மையை உள்வாங்குவதற்காக அவர்களுக்கு சிகிச்சையே அளிக்கப்படவில்லை. இரண்டாம் உலகப்போர் நடந்த கால கட்டங்களில் ஹிட்லர் படை யூதர்களை வைத்து ஒரு மனிதனால் எவ்வளவு காலம் பசியோடு வாழ முடியும்? எவ்வளவு குளிரைத் தாங்க முடியும்? என்பது போலான சோதனைகளை மேற்கொண்டன.

மனிதத் தன்மைக்கு எதிரான இந்த மருந்துப் பரிசோதனைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும்படி 1947ம் ஆண்டு ஜெர்மனியின் நியூரெம்பர்க்கில் பத்து விதிகள் வகுக்கப்பட்டன. சோதனைக்குட்படுத்தப்படுபவரிடம் முறையாக எல்லாவற்றையும் அறிவிக்க வேண்டும், சோதனை ஆக்கப்பூர்வமான நோக்கத்துக்காக மட்டுமே நடத்தப்பட வேண்டும், சோதனையால் உயிரிழப்போ, உடல்ரீதியான விளைவுகளோ ஏற்படக்கூடாது, எப்போது வேண்டுமானாலும் ஒருவர் சோதனையிலிருந்து விலகிக் கொள்ளலாம், அபாயக்கட்டத்தை அடைந்து விட்டால் எப்படிப்பட்ட சோதனையாக இருந்தாலும் நிறுத்தி விடவேண்டும் என்பது போன்ற பத்து அம்சங்கள் கொண்ட விதி உலக நாடுகளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு கையெழுத்திடப்பட்டது.

மேலை நாடுகளில் மருந்துப் பரிசோதனை குறித்த தெளிவும், விழிப்புணர்வும் பெரிதளவில் இருக்கிறது. ஆனால் நம் நாட்டில் இது குறித்தான விழிப்புணர்வு ஒரு சதவிகிதம் கூட இல்லை. அது மட்டுமின்றி நம் நாட்டின் சட்டதிட்டங்கள் கடுமையாக இல்லாத காரணத்தால் எவர் வேண்டுமானாலும் வந்து இங்கு மருந்துப் பரிசோதனை செய்யலாம் என்கிற நிலைதான் உள்ளது. மருந்துப் பரிசோதனைக்கென ஒரு நிறுவனம் செய்யும் செலவில் 70 சதவீதம் மனிதர்கள் மீதான ஆய்வுக்கானது. மேலை நாடுகளில் மருந்து பரிசோதனைக்கு முன் வருகிறவருக்கு நாளொன்றுக்கு ஊதியமாக நம் மதிப்பில் பத்தாயிரம் ரூபாய் வரையிலும் தர வேண்டும். அவற்றால் ஏற்படும் விளைவுகளுக்கு இலட்சங்களில் நஷ்ட ஈடு கொடுக்க வேண்டும். ஆனால் இந்தியா போன்ற ஏழை மக்கள் அதிகம் வாழும் நாடுகளில் அயல் பணி ஒப்படைப்பு மூலம் இப்பணியை மேற்கொண்டால் ஊதியம், இழப்பீடு தர வேண்டியதில்லை. அதனால் 60 சதவீதம் வரையிலும் ஆய்வுக்கான செலவை மிச்சப்படுத்திக் கொள்ள முடியும். பன்னாட்டு மருந்துக் கம்பெனிகள் தரும் அற்பத் தொகையை வாங்கிக் கொண்டு இச்சோதனைகளை திறம்பட முடித்துக் கொடுக்கின்றன இங்குள்ள ஒப்பந்த ஆய்வு நிறுவனங்கள்.

இந்நிறுவனங்கள் மருத்துவர்களை தங்கள் வசப்படுத்திக் கொண்டு நோயாளிகளுக்குத் தெரியாமலும், ஏழை மக்களிடம் சல்லிக்காசுகளைக் கொடுத்தும் அவர்கள் மீது மருந்துப் பரிசோதனைகளை நடத்துகின்றன. தங்கள் மீது நடத்தப்படும் செயல்பாடு என்னவென்பதைக் கூட அறியாத அம்மக்கள் பல்வேறு விளைவுகளுக்கு ஆளாகின்றனர். மருந்து நிறுவனங்கள், ஒப்பந்த ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள், மருத்துவர்கள் இதன் மூலம் நல்ல இலாபம் பார்க்கின்றனர். பாதிக்கப்பட்டவர்களோ எவ்வித நிவாரணங்களுமின்றி வாழ்வதற்காக போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர் என்கிற அவல நிலைதான் இங்கு நடைபெறுகிறது.

ஆரம்பத்தில் கடுமையாக இருந்த இந்திய மருத்துவச் சட்டங்கள், 2005ம் ஆண்டு திருத்தப்பட்ட போது பன்னாட்டு மருந்து கம்பெனிகளுக்கு மிகப்பெரிய வழியை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது. முன்பு அரசு ஆய்வு நிலையங்களில் மட்டுமேதான் மருத்துவ ஆராய்ச்சிகள் நடத்தப்பட வேண்டும் என்றிருந்த நிலை மாறி அதன் பிறகு எங்கு வேண்டுமானாலும் ஆராய்ச்சிகள் மேற்கொள்ளலாம் என்கிற சட்டம் பிறப்பிக்கப்பட்டது. இந்த வாசலைப் பயன்படுத்திக் கொண்டுதான் பல மருந்துக் கம்பெனிகளும் இந்தியாவை நோக்கி வந்தன. 2012ம் ஆண்டு மருந்துப் பரிசோதனைகளை கட்டுபப்டுத்த சட்டங்களைக் கொண்டு வரும்படி உச்சநீதி மன்றம் பாராளமன்றத்துக்கு சில பரிந்துரைகளை அனுப்பியது. அதன்படி 2012ம் ஆண்டு இந்திய மருத்துவச் சட்டம் திருத்தப்பட்டு சில முக்கியமான அம்சங்கள் கொண்டு வரப்பட்டன. அது, பரிசோதனைக்குட்படுத்தப்படுபவரிடம் முறையான விளக்கத்தைக் கூறி ஒப்புதல் பெறப்படுவதை வீடியோவாக பதிவு செய்ய வேண்டும், அரசு மருத்துவ ஆய்வு நிறுவனத்தில்தான் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும், இதற்கென ஒழுங்குநெறிக் குழுக்கள் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பனவற்றை உள்ளடக்கியுள்ளது. ஆனால் நடைமுறையில் சட்டம் என்பது பெயரளவில்தான் இருக்கிறதோ ஒழிய முழுமையாக செயல்படுத்தப்படவில்லை. இவற்றை முறையாக ஒழுங்கப்படுத்த வேண்டும். ஏழைகளின் உயிர் கிள்ளுக்கீரையல்ல என்பதை உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும்’’ என்கிறார்.

ஏழைகள் என்பவர்கள் வாழத்தகுதியற்றவர்கள் என்ற பணக்கார நாடுகளின் சிந்தனைக்கு மற்றுமொரு உதாரணம்தான் இந்த மருந்துப் பரிசோதனை.


- கி.ச.திலீபன், நன்றி : குங்குமம் டாக்டர் 

No comments:

Post a Comment